Robert Baden-Powell

NACZELNY SKAUT ŚWIATA

MŁODOŚĆ

Baden-Powell urodził się dn. 22.02.1857 w Londynie jako Robert Stephenson Smyth Powell. Nazywano go Stephe Powell. Imię otrzymał po swoim dziadku. Jego ojciec, profesor z Uniwersytetu Oksfordzkiego, zmarł gdy Bi-Pi miał zaledwie trzy lata. Wychowała go samotna matka i to jej zawdzięczał wczesne ukształtowanie charakteru.

Dzięki wytrwałej pracy Powell otrzymał stypendium do prestiżowej szkoły Charterhouse. W pobliskim lesie, ukrywając się przed nauczycielami, zdobywał swoje pierwsze myśliwskie umiejętności. To nie była jednak jego jedyna pasja. Chętnie też udzielał się artystycznie. Uwielbiał aktorstwo i malarstwo. Co ciekawe te doświadczenia również pomogły mu w dorosłym życiu.

WOJSKO

Bi-Pi_1W 1876 wstąpił do wojska. Początkowo służył w Indiach, później w Afryce. Pełnił funkcję zwiadowcy (ang. „scout”), co pozwalało mu wykazać się swoimi umiejętnościami poruszania się w terenie, a przy okazji był bardziej niezależny niż żołnierze liniowi. Później służył także jako szpieg, między innymi pod przykrywką kolekcjonera motyli zbierał dane na temat umocnień wroga, wkomponowując ich plany w rysunki skrzydeł owadów (tutaj przydały się umiejętności artystyczne). Jego kariera rozwijała się nad wyraz błyskotliwie. W wieku 40 lat został najmłodszym w armii pułkownikiem. Jako szkoleniowiec zwiadowców stosował własne metody, w których znaczną uwagę przywiązywał do indywidualnego wyszkolenia, wyrabiania samodzielności i umiejętności przetrwania w dziczy. W 1899 roku publikował na ten temat podręcznik Aids for scouting.

Jego życie w znacznym stopniu zmienił udział w drugiej wojnie burskiej (1899-1902). Wsławił się obroną miasta Mafeking, obleganego przez ponad 7 miesięcy przez Burów. Siły oblegające były znacznie większe niż garnizon, a jednak Powell z powodzeniem utrzymał się i stał się bohaterem narodowym. To w czasie tego oblężenia zostały utworzone w mieście pomocnicze służby złożone z nieletnich, białych chłopców. Pełnili oni role posłańców, strażników i pomocników sanitariuszy pozwalając dorosłym mężczyznom skupić się na walce. Powell był zauroczony poświęceniem tych chłopców, co miało spory wpływ na jego późniejszą działalność.

POWRÓT DO OJCZYZNY W GLORII

U schyłku XIX wieku w Wielkiej Brytanii pojawiały się coraz częściej głosy, że Imperium traci na swojej potędze z uwagi na coraz słabszych i mniej oddanych obywateli. Narzekano na zbyt lekkie wychowywanie młodzieży. W odpowiedzi zaczął kształtować się trend szkolenia chłopców w stylu wojskowym, by wychować ich na przyszłych przywódców królestwa. W tym nurcie powstała między innymi Chłopięca Brygada (Boys Brigade).

Chętnie zapraszano na jej szkolenia również Powella, który wrócił do kraju jako bohater narodowy i słynny organizator chłopięcych służb z czasów oblężenia Mafeking. Bi-Pi mógł zobaczyć jak wpajano chłopcom dyscyplinę i ideę prawdziwego męstwa w duchu chrześcijańskim. Jednak Powell uważał, że wojskowe szkolenie nie da oczekiwanych rezultatów. Jego zdaniem konieczne było zmotywowanie chłopców poprzez odwoływanie się do ich wyobraźni.

W międzyczasie okazało się, że jego podręcznik dedykowany żołnierzom znalazł sobie zainteresowanych odbiorców właśnie wśród młodzieży. Popularne stały się zabawy w zwiadowców, tropicieli i szpiegów. Przyglądając się tym trendom Powell uznał w końcu, że niektóre metody szkolenia zwiadowców wyszłyby na dobre chłopcom, jak i całemu narodowi. Mniej więcej w tym samym czasie nad Powellem zawisła groźba przejścia do rezerwy. Postanowił więc skupić się na pracy z młodzieżą i zaczął pisać podręcznik skautingu dla chłopców. Było to połączenie zadań praktycznych z zabawą i przygodą. Bi-Pi nie mógł przewidzieć jak ogromne było zapotrzebowanie na tego typu pracę.

POCZĄTKI SKAUTINGU – PODRĘCZNIK

Bi-Pi_2Baden-Powell sam uważał szkołę za śmiertelnie nudne miejsce. Dlatego też starał się rozwijać chłopców poprzez odwoływanie się do ich wyobraźni oferując im przygodę, która uczy. Proponował zajęcia na świeżym powietrzu, z dala od zadymionych i ciasnych mieszkań. Ruch miał wpływać na zdrowie ciała, a współdziałanie na charakter. Bi-Pi chciał dzielić młodych na drużyny, w których przewodniczyliby liderzy. Taki zabieg miał kształtować cechy przywódcze i budować siłę całego narodu. Chłopcy mieliby swoje tajemne znaki i rytuały.

Kiedy Powell skończył prace nad swoim podręcznikiem i zorganizował eksperymentalny obóz. Zebrał 14-15 letnich chłopców i zabrał ich na wyspę, która zgodnie z legendą była kryjówką piratów (czyż można sobie wyobrazić lepsze miejsce?!). Chłopcy pochodzili z różnych rodzin, zarówno z elit, jak i klasy robotniczej. Chodziło o wpajanie równości w służbie i braterstwa w narodzie. Program obozu spodobał się. Najbardziej jednak przypadł wszystkim do gustu sam Baden-Powell. Traktował swoich podopiecznych poważnie, bardzo otwarcie i równo.

PIERWSZE RUCHY

W 1908 roku wydrukowano jego podręcznik. Nakład szybko został wykupiony. Ruch tak trafił do wyobraźni chłopców, że ci zaczęli się spontanicznie organizować, działając choćby w parkach miejskich. Skauting był dla chłopców jednocześnie zabawą i przygodą. Spędzali więcej czasu na świeżym powietrzu, palili ogniska, gotowali sobie. Ćwiczyli postawy obywatelskie. Błyskawicznie napływali nowi chętni.

Skauting był w początkowej fazie sporym wyzwaniem dla Bi-Pi. Należało stworzyć odpowiednie struktury, zapanować nad instruktorami wypaczającymi ideę oraz odpowiadać na zarzuty zbytniej militaryzacji ruchu. Baden-Powell co prawda polecał naukę strzelania i wymagał posłuszeństwa wobec przełożonych, ale jego głównym celem było kształtowanie młodych charakterów, a nie przyszłych żołnierzy. Okazało się też, że pierwsi skauci musieli sobie poradzić również z wyśmiewaniem i atakowaniem ich przez niezrzeszonych rówieśników.

ROZPRZESTRZENIANIE SIĘ ZA GRANICE KRÓLESTWA

Bi-Pi_3To były jednak tylko przeszkody, z którymi należało sobie poradzić. Wkrótce ruch znalazł swoich gorących zwolenników w innych krajach, w których Powell stał się teraz częstym gościem. Jego kariera znów nabrała rozpędu. W roku 1912 nadano mu tytuł szlachecki, a w 1929 tytuł lorda. W roku 1939 został nominowany do pokojowej nagrody Nobla, ale w tym roku nikomu jej nie przyznano.

Rosnąca popularność nie zmieniła jego nastawienia. Wciąż działał głównie na rzecz kształtowania młodych, świadomych obywateli i patriotów. Zachęcał skautów między innymi do robienia codziennie jakiegoś dobrego uczynku, zniechęcał natomiast do sięgania po używki dla dorosłych. Uczył jak wypatrywać wrogów wśród swoich i jak nieść pomoc potrzebującym.

Baden-Powell pragnął żeby skauting miał za główny cel propagowanie braterstwa młodzieży całego świata, lecz już za chwilę wybuchła I wojna światowa. Skauci zaczęli odgrywać strategiczne role w czasie wojny na tyłach. Pomagali jak mogli, zbierali pieniądze, strzegli mostów, zajmowali opuszczone stanowiska przez tych, którzy poszli na front, najstarsi sami się zaciągnęli. Bi-Pi głosił, że należy się bronić przed państwami, które nie szanują idei braterstwa. Napisał nawet dwa podręczniki dla młodzieży przygotowujące do wojny.

Niestety I wojna, jak i nadchodząca II wojna światowa były zagrożeniem dla skautingu i idei braterstwa młodzieży całego świata. Powell osiągnął bardzo dużo, ale nie udało mu się zmienić rzeczywistości. Nic więc dziwnego, że postanowił uciec od Europy stojącej u progu wojny z nazizmem. Ostatnie dwa lata życia spędził w swoim domu w Kenii. Zmarł tam w 1941 r.

Materiał pochodzi ze strony: http://czasgentlemanow.pl/2014/02/robert-baden-powell-naczelny-skaut-swiata/

SŁYNNE CYTATY NACZELNEGO SKAUTA ŚWIATA 

  • Starajcie się zostawić ten świat troszkę lepszym niż go zastaliście;
  • Nie błądzi tylko, ten kto nic nie robi;
  • Trudności są solą życia;
  • Każdy osioł potrafi być dobrym człowiekiem podczas pogody;
  • Życie bez przygód byłoby strasznie głupie;
  • Życie byłoby miłe, gdyby wszystko było słodkie. I sama sól jest gorzka, ale trochę soli do potrawy nadaje smak;
  • Nie to ma wielkie znaczenie, czy aktualnie osiągamy nasze najwyższe ideały, lecz to, ze są one wysokie;
  • Posłannictwem moim jest rozprzestrzenianie przyjaźni i braterstwa na całym świecie;
  • Nie można nazwać wychowanym nikogo, kto nie jest gotów i nie pragnie zrobić swej cząstki pracy dla świata i nie ma po temu wykształconej zdolności;
  • Zwyczajne kłamstwo jest nadzwyczaj częstą wadą wśród młodzieży i niestety poważną chorobą całego świata. Spotkacie ją zarówno u niecywilizowanych plemion jak i w kulturalnych krajach. Mówienie prawdy, a w konsekwencji wyniesienie człowieka na poziom autorytetu, zmienią całkowicie charakter człowieka i charakter narodu. Dlatego ciąży na nas obowiązek by zrobić wszystko, co można, aby wpoić chłopcom poczucie honoru i nauczyć ich prawdomówności. Wskazówki dla skautmistrzów;
  • Pamiętajcie, że chłopiec chce od razu po wstąpieniu do drużyny ruszyć na harce; nie zamrażajcie jego zapału wykładami bez końca. Dajcie mu gry i ćwiczenia skautowe, których on pragnie a szczegółów technicznych nauczcie go pomału praktycznie. Wskazówki dla skautmistrzów;
  • Nie chodzi o to, byśmy osiągnęli nasze najwyższe ideały, lecz o to, aby były one naprawdę wysokie. Wskazówki dla skautmistrzów;
  • Niech chłopcy zrozumieją, że czystość jest rzeczą męską. Dajcie im pełnię zdrowych zajęć a w ten sposób najlepiej pomożecie im pozbyć się brudnych myśli i niewłaściwych nawyków. Wskazówki dla skautmistrzów;
  • Obóz jest podstawową rzeczą w prowadzeniu drużyny. Ale obóz musi być pełen pracowitości a nie szkołą bezcelowego leniuchowania… Wskazówki dla skautmistrzów;
  • Jeżeli chłopiec idzie po ulicy uśmiechnięty, to już coś znaczy. Niejeden przechodzień rozpogodzi się na ten widok. Warto potrudzić się, żeby nauczyć chłopców tego uśmiechu jako pierwszego kroku ku szczęściu. Wskazówki dla skautmistrzów;
  • Najlepsze wyniki osiągają te drużyny, gdzie najbardziej zaufano zastępowym. Tu leży tajemnica powodzenia wychowania skautowego. Wskazówki dla skautmistrzów;
  • Harce to radosna gra na łonie natury, gdzie mężczyźni z duszą chłopca idą razem z chłopcami na poszukiwanie przygody. Przyniosą stamtąd zdrowie i szczęście, zręczność i zaradność. Wskazówki dla skautmistrzów;
  • Istotą życia skautowego stanowi pełne tężyzny życie w terenie. Wskazówki dla skautmistrzów;
  • Chłopcy robią wszystko to, co robi drużynowy. Drużynowy odbija się w swoich chłopcach jak w lustrze. Skauci nauczą się poświęcenia i patriotyzmu tylko od takiegoż poświęcenia i patriotyzmu drużynowego. Wskazówki dla skautmistrzów.